Navigatie overslaan
link050 Home
  • Besturenloket
  • Bedrijven
  • Workshops
Account aanmakenLog in

Contact

  • Herestraat 100, 9711 LM Groningen, Nederland
  • info@link050.nl
  • 050 – 3051 900

link050

  • Voor vrijwilligers
  • Voor organisaties
  • Voor bedrijven
  • Veelgestelde vragen
  • Over ons
  • Openingstijden

Doe mee

  • Vacatures / trainingen
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Cookies

Powered by Deedmob tools ·
Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het opslaan van cookies op uw apparaat om de sitenavigatie te verbeteren en het sitegebruik te analyseren. Voor meer informatie, bekijk onze Privacyverklaring.

Post | juli 2023 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Mooie rol

Door

Johnno Bosma

Het is druk in de grote hal van het UMCG ziekenhuis, mensen lopen af en aan en er wordt duidelijk verbouwd. Een ziekenhuis dat altijd in beweging is, aldus vrijwilliger Paulien Eppinga.

Dat stukje extra

Paulien werkt nu zo’n 1,5 jaar als vrijwilliger op de afdeling kindergeneeskunde van het Beatrix kinderziekenhuis van het UMCG, als onderdeel van een pilot.  De afdeling is gespecialiseerd in cardiologie, orthopedie en oncologie voor patiënten van 0 tot en met 18 jaar. Als vrijwilliger is ze er om net dat stukje extra te bieden aan de patiënt en de andere gezinsleden. “Net dat beetje meer voor de patiënt, de ouders en het personeel,’’ aldus Paulien.

Geen witte jas

‘’Ik werk op de maandagochtend en begin dan altijd mijn dienst om half 10. Dan heb ik een overleg met de pedagogisch medewerker en bespreken we welke patiënten er opgenomen zijn er en of er nog bijzonderheden voor mij zijn. Ik start met een koffierondje en bied de ouders een lekker kopje koffie aan. Ik vraag de ouders dan of ze verder nog wat nodig hebben. Maar we begeleiden de ouders en patiënt ook naar de onderzoeken. Het komt vaak voor dat ouders even hun verhaal willen delen. Het fijne is dat wij als vrijwilligers geen witte jas aan hebben; we hoeven niets. In die zin hebben we een mooie, neutrale rol,’’, aldus Paulien.

Geen medische kennis

‘’We krijgen wel iets mee over de ziektebeelden van onze patiënten maar dit is niet essentieel voor ons contact met de patiënten en ouders. We worden als vrijwilligers wel ingelicht over zaken die belangrijk zijn met betrekking tot de benadering van de patiënt. Bijvoorbeeld als iemand zich jonger gedraagt dan zijn of haar leeftijd of als iemand net een hartoperatie heeft gehad en niet getild mag worden.’’

Een glimlach

Paulien vindt het contact het leukste aan het werk. ‘’Of het nu met de patiënt, de ouders of de verpleegkundigen is. Dat je een glimlach op het gezicht van een kind kan toveren is heel mooi. Het maakt je aanwezigheid waardevol en betekenisvol. Dat geeft mij een goed gevoel. Het stukje zorg zit verder ook wel echt in mij.’’

Ventileren

Er gebeuren leuke dingen, maar ook verdrietige dingen. Paulien zegt hierover: ‘’Veel patiënten worden beter, maar sommige ook niet. Dat maakt soms veel indruk. Je moet wel zorg dragen voor het liefste dat ouders hebben. Als daar iets mee gebeurt, dat doet heel veel met het systeem van het kind. Ouders willen er zijn voor hun opgenomen kind maar ook voor eventuele broertjes of zusjes. Hierin kan de vrijwilliger ook ondersteuning bieden. Er zijn soms ingrijpende situaties. Er is voor ons als vrijwilliger altijd ruimte om even te ventileren met een andere vrijwilliger of met het team. Dat is belangrijk op zo’n afdeling met intensieve zorg.’’

Voelsprieten

Volgens Paulien moet een nieuwe medewerker toegankelijk zijn en goed kunnen samenwerken. Voelsprieten hebben en bijvoorbeeld ook kunnen aanvoelen wanneer je een stapje terug of juist naar voren moet doen. Ook moet je flexibel kunnen zijn; er staat nooit van tevoren vast hoe een dienst gaat verlopen.

Een geweldige plek

Paulien zegt verder over het vrijwilligerswerk: ‘’Het is mooi om vrijwilligerswerk te doen. Ook biedt het een kans om eens in andere werkvelden een kijkje te nemen. Als je affiniteit hebt met een werken in een ziekenhuis dan is het UMCG een geweldige plek om als vrijwilliger aan de slag te gaan!  Meer informatie vind je in de vacaturetekst

tekst en beeld: Marieke Bergsma

 

 

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Dierenambulance Groningen zoekt vrijwilligers

| Vrijwilligersverhalen

De Dierenambulance Groningen staat los van de landelijke dierenambulance, die je momenteel veel op de radio hoort, op zoek naar vrijwilligers. Maar ook in Groningen is er behoefte aan medewerkers zoals op de meldkamer, bijrijder op de ambulance of chauffeur en bij de uitvaartservice. Wat dit allemaal inhoud vertellen Debby Seubers, waarnemend manager, en Therese Smit, vrijwilligster meldkamer, chauffeuse en uitvaartdienst. Beiden zijn het erover eens dat er een hele leuke sfeer heerst. De belangrijkste eis is dat je wel affiniteit met dieren moet hebben. En aan gewonde of dode dieren kun je wennen, bovendien krijg je een EHBO-opleiding en je werkt altijd samen. Ook mensen met een participatiebaan zijn welkom! Op het moment staan er bij de Dierenambulance Groningen vacatures open voor een algemeen medewerker/chauffeur , een klusser/tuinman , en een schoonmaker .
Lees meer

Een scheidsrechter vertelt

| Vrijwilligersverhalen

Dit artikel verscheen eerder in ons thema magazine over sport . Hij en zijn jongere broer hebben het al van huis uit meegekregen: je moet wat over hebben voor de sportclub waar je kinderen lid van zijn. “Mijn ouders waren ook vaak bezig voor onze vereniging in onze geboorteplaats Emmen. Dat vonden ze normaal. Daardoor konden wij ook blijven sporten. Want sportactiviteiten zijn alleen maar mogelijk bij de gratie van veel vrijwilligheid.” Elzo Dijkhuis Aan het woord is de 62-jarige Elzo Dijkhuis. In het dagelijks leven projectmanager bij de gemeente Groningen. Elzo is zijn leven lang al fanatiek waterpoloër en hij speelt vanaf 1986 bij de zwemclub Trivia in de stad. Daarnaast zwemt hij meerdere keren per week in open water, zowel in de zomer als in de winter. In zijn jonge jaren was hij actief betrokken bij het team dat in de competitie meedraaide en omdat de club ook verplicht was scheidsrechters te leveren, volgde hij daar een cursus voor en leidde hij vele jaren diverse wedstrijden. Tijdens het opgroeien van zijn kinderen stopte hij met het fluiten, maar toen deze zelf ook weer betrokken raakten bij de sport, pakte hij de draad weer op en sindsdien is Elzo tijdens de competitie elk weekend in een zwembad te vinden als scheidsrechter. Ervaring Langzamerhand heeft Elzo veel ervaring opgebouwd en hij merkt dat daardoor het leiden van een wedstrijd een stuk gemakkelijker wordt. Jonge collega’s hebben er nog weleens moeite mee om vol te houden als scheidsrechter. “Het is ook geen eenvoudige klus omdat er zich ook veel (al of niet onrechtmatig) onder water afspeelt. Om een beslissing te nemen moet je daarom vaak ook afgaan op de reacties en lichaamshouding van de spelers en daarvoor is ervaring nodig.” Duidelijkheid geven Daarnaast is grondige kennis van het spel en de regels heel belangrijk. “Ik heb jarenlang op een hoog niveau gespeeld en ik weet zo langzamerhand wel wat zich voordoet gedurende een wedstrijd. Ik ben heel duidelijk tijdens het spel en na afloop blijf ik altijd aanwezig om mijn beslissingen toe te lichten. Ik merk dan dat veel spelers de regels eigenlijk niet goed kennen en dat ze die meestal graag willen leren.” Fysiek Waterpolo is fysiek de zwaarste teamsport. Het aanleren van een goede techniek is daarom ook erg belangrijk. “Ooit was er enige animositeit tussen het handbalteam en de waterpoloërs in onze gemeente en wij daagden het handbalteam uit voor een confrontatie. Het potje handbal verloren wij grandioos, maar de waterpolowedstrijd werd niet eens uitgespeeld: de handballers waren na één periode al volkomen total loss.” Motivatie Het is niet alleen de liefde voor de sport die Elzo voor dit werk motiveert. Hij vindt het ook mooi om op deze manier zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen. Als mensen zoals hij zich beschikbaar stellen voor dit soort activiteiten, kunnen anderen van de sport blijven genieten. Elzo en zijn collega’s krijgen geen vergoeding voor dit werk. Ze betalen zelfs gewoon de contributie voor de vereniging. Maar hij merkt wel dat zijn inspanningen erg gewaardeerd worden en dat is voor hem voldoende. Mensen zoals Elzo zijn er gelukkig nog voldoende, maar als we met elkaar in beweging willen blijven, is er nog veel vrijwilligheid nodig.
Lees meer

Een ontmoeting tussen een nieuwe Groninger en een local

| Vrijwilligersverhalen

Dit artikel verscheen eerder in ons thema magazine over nieuwkomers . Terwijl het voor de rest van Nederland een goed bewaard geheim is gebleven, weet iedereen die in Groningen woont dat het tegelijk een nuchtere stad én een bruisende internationale metropool is. Voor alle internationals die in Noord-Nederland komen wonen of werken, huisvest Groningen het International Welcome Center North. Deze organisatie biedt iedereen die het nodig heeft informatie over wonen, werken, studeren en ondernemen in het Noorden, en brengt internationals en locals bij elkaar via het programma My local friend . Via dit programma leerden Sinem en Wiebe elkaar in 2024 kennen. Wiebe, de local, werkte voor zijn pensioen op de Rijksuniversiteit Groningen en begon het internationale contact te missen. Dus meldde hij zich aan bij dit internationale maatjesproject. Sinem werkte vroeger als docent Engels op een universiteit in Turkije en is in Nederland komen wonen omdat haar man een baan als ingenieur in Nederland kreeg. Terwijl ze op zoek was naar een baan als docent Engels op een middelbare school, wilde ze ook graag Groningers leren kennen. “Omdat mijn man en veel van zijn collega’s expats zijn is het niet altijd makkelijk om Nederlandse vrienden te maken. Daarom meldde ik me aan voor My local friend.” En zo ontmoette ze Wiebe. Vriendschap Normaal gesproken ontmoeten ze elkaar één keer per week en praten ze over koetjes en kalfjes, in het Nederlands. De gedachte achter het project is dat mensen de taal kunnen oefenen, maar voor Wiebe en Sinem is het project waardevoller dan dat. Wiebe houdt erg van de internationale context en contact hebben met andere culturen: “Naast dit project zijn er ook allerlei andere evenementen via het IWCN, dus daar kunnen we ook heen en mensen uit verschillende landen ontmoeten.” Sinem vult aan: “Ik wilde graag met meer vertrouwen Nederlands kunnen spreken met mensen, maar ondertussen word je ook vrienden. Dus het is heel leuk om zo ook iemand uit je stad beter te leren kennen.” Elkaar begrijpen Volgens Sinem zit er een verschil tussen de taal begrijpen en de taal goed spreken. “Het blijft moeilijk om lastige woorden ook te gebruiken. Zo hadden we het laatst over versplinteren. Van veel van dat soort woorden weet ik wat ze betekenen, maar als ik zelf spreek gebruik ik toch vaak makkelijkere woorden.” Volgens Wiebe is Sinem ook een beetje een perfectionist. “Ze spreekt echt al heel goed Nederlands. Maar het is belangrijk om vaak te oefenen. Binnenkort gaan we drankjes doen bij Sinem thuis, samen met haar man. En dan gaan we de hele avond Nederlands praten.” Omdat Wiebe zelf een paar jaar in Namibië heeft gewoond, weet hij ook hoe het is om een expat te zijn in een andere stad. “Ik herinner me nog goed hoe lastig het kan zijn om mensen te leren kennen in een nieuw land. Dat maakt het extra leuk om nu voor iemand anders een lokale vriend te zijn.” Een tekort Het maatjesproject My local friend is bedoeld voor mensen die al op taalniveau A2 of B1 zitten. Zo kunnen de gesprekken ook echt in het Nederlands gevoerd worden. Sinem woonde voor ze in Groningen kwam al even in Amsterdam. Zodoende wist ze al een en ander over Nederland en had ze al wat van de taal geleerd. Toen ze zich aanmeldde werd ze toch eerst op de wachtlijst geplaatst voor ze aan iemand werd gekoppeld. Er is namelijk een tekort aan locals. Daarom is de aanmelding voor nieuwkomers tijdelijk gesloten, terwijl mensen wiens moedertaal Nederlands is zich nog wel kunnen aanmelden. Sinem: “Ik zou graag zien dat meer locals zich aanmelden zodat de wachtlijst verdwijnt. Het is echt heel fijn om op deze manier stadsgenoten te leren kennen. Dankzij mijn gesprekken met Wiebe ben ik veel zelfverzekerder als ik Nederlands spreek.” Wiebe kan het de locals aanbevelen: “Ik zou mee doen zeker aanraden. Het is heel leuk om te doen. En als je het leuk vindt om ook aan andere activiteiten mee te doen, leer je heel veel mensen uit andere culturen kennen.” Tekst: Johnno Bosma Beeld: Eline Doornbos Wil jij ook een maatje zijn voor My local friend? Bekijk dan de details op deze aanmeldpagina .
Lees meer