Een succesverhaal: Het Poortershoes

“Werk jij bij de kringloop als vrijwilliger?” “En verdien je er niets mee?” “Dat is bijzonder!“ Zo maar een paar reacties die Annelot te horen krijgt als ze medestudenten vertelt dat ze een dagdeel werkt in een Mamamini-winkel. “Ja, de meeste mensen in mijn omgeving binnen de studentenwereld begrijpen weinig van mijn keuze om een morgen in de week dit werk te doen.” Werken voor de gemeenschap Annelot Wiersma studeert Internationaal- en Europees Recht in Groningen. In haar jeugdjaren woonde ze in Duitsland en daar kreeg ze van jongs af aan mee dat het heel gewoon is om ook wat over te hebben voor de gemeenschap en in die tijd deed ze dan ook al regelmatig vrijwilligerswerk. Toen ze in Groningen kwam studeren vond het ze het vanzelfsprekend om die gewoonte vol te houden en tenminste een deel van haar tijd in te zetten voor de samenleving. In de binnenstad was net een kledingwinkel van Mamamini geopend en vooral de ontspannen sfeer onder het personeel viel Annelot op. Het leek haar wel wat om er aan de slag te gaan en binnen de kortste keren kon ze beginnen. Genieten van dit werk Manuela, adviseur P&O bij Mamamini: “Vrijwilligers die niet op de voorgrond willen werken, kunnen we meestal wel voldoende krijgen, maar om mensen te vinden die achter de kassa willen werken is een stuk lastiger. Iemand met die vaardigheden gaat liever voor betaald werk. Annelot kwam dan ook op het goede moment.” “En ik geniet volop van het werk”, vult Annelot aan. “De contacten met allerlei mensen vind ik geweldig. En je krijgt soms heel wat verhalen te horen!” Annelot krijgt vaak te maken met vaste klanten en van sommige van hen leert ze ook veel. “Eén man komt hier elke week en neemt dan een stapel boeken mee! Hij weet heel veel van literatuur en kan daarover ook leuk vertellen. Een ander weet alles van klassieke muziek!” Kom ook uit je bubbel! Er is nog een reden waarom Annelot deze keuze heeft gemaakt. “Ik merk dat ik het prettig vind om af en toe uit mijn studentenbubbel te stappen en heel andere mensen te ontmoeten en totaal andere gesprekken te voeren.” En in dat opzicht kom ze hier volledig aan haar trekken. Mooi meegenomen Bovendien komt ze regelmatig interessante boeken of leuke  spullen tegen die ze met korting mag meenemen. Ze is vooral gefocust op ovale spiegels, die niet zoveel meer voorkomen. Naast die ene ochtend in de winkel neemt Annelot ook graag deel aan het jaarlijkse vestigingsuitje en aan de Mamamini-dag voor alle medewerkers van deze winkelketen in Groningen. Manuela: “Wij vinden het belangrijk goed te zorgen voor onze medewerkers. Iedereen krijgt elk jaar een kerstpakket en een tegoedbon voor een supermarkt en bovendien krijgt het personeel ook een sportabonnement.” Mooi signaal Annelot kan zo’n vrijwilligersbaantje bij haar medestudenten alleen maar aanbevelen. “Het levert je heel andere ervaringen op en je laat zien dat je de gemeenschap belangrijk vindt en dat is in deze tijd van toenemend individualisme toch een mooi signaal!” tekst en beeld: Jan de Koning

Als je de nieuwe bibliotheek in de Wijert binnenloopt, valt meteen de gezellige, intieme sfeer op met de uitstraling van een grandcafé. Er zijn diverse hoekjes gecreëerd waar mensen rustig achter hun laptop kunnen werken of een krantje kunnen lezen, terwijl in een andere hoek van de bibliotheek een cursus wordt gegeven aan een klein gezelschap. En wat vooral in het oog springt is de grote aandacht voor het kinderboek. Marjan Karsten en Jelle Witteveen Marjan Karsten en Jelle Witteveen werken één morgen in de week als gastvrouw en gastheer in deze bibliotheek. Marjan heeft jaren in de zorg gewerkt en heeft ontdekt dat ze het werken in de dienstverlening, wat ze nu drie jaar doet, ook erg leuk vindt. Jelle was geschiedenisleraar; na zijn pensionering kwam dit werk op zijn pad en het past helemaal bij hem. Gevarieerd werk Jelle begint ’s morgens om acht uur en zorgt ervoor dat, wanneer de bibliotheek om half negen open gaat, alles klaar staat voor de ontvangst van de bezoekers. Er komen dagelijks veel vaste gasten; de eersten lopen binnen om de krant te lezen en een kopje koffie te drinken. Daarna komen andere klanten, waaronder studenten die een plekje zoeken om rustig te kunnen studeren. Dan arriveert ook Marjan en na half tien wordt het drukker in de bibliotheek. Om half tien komt ook de bezorgdienst binnen met diverse kratten met bestelde boeken. Die moeten worden geregistreerd en de klanten moeten een berichtje ontvangen dat hun boek klaar ligt. Terwijl Jelle zich daarmee bezighoudt, legt Marjan een klant uit hoe boeken moeten worden aangevraagd via het computersysteem en maakt ze een nieuwe bezoeker wegwijs in de bibliotheek. Genieten van het werk De beide vrijwilligers genieten volop van het werk en vooral van het omgaan met bezoekers. Ze krijgen vaak te maken met ouderen die niet handig zijn met de computer en nemen dan alle tijd om hen te helpen. Anderen vragen advies bij het kiezen van een boek en omdat Jelle zelf veel heeft gelezen kan hij andere mensen vaak op het spoor zetten van een ander mooi boek. “En of ze nu weglopen met een boek over geschiedenis of met een kookboek, vind ik minder belangrijk. Het belangrijkste is dat er gelezen wordt!” Kinderboeken De bibliotheek in de Wijert heeft een grote collectie kinderboeken en de ruimte die daarvoor beschikbaar is, is zeer aantrekkelijk ingericht. Marjan vindt het erg leuk om kinderen en hun ouders wegwijs te maken in de wereld van het boek. “Het is toch prachtig om te zien dat kinderen lezen leuk gaan vinden!” Taalgroep Elke dinsdagmorgen zit er ook een leesgroep om de grote tafel in de zaal. Deze mensen willen graag de Nederlandse taal nog beter leren beheersen; ze lezen gezamenlijk een boek onder leiding van een vrijwilliger die zo nodig ook de taal toelicht. Breinbieb Tenslotte staat er midden in de zaal een grote tafel met boeken en spelletjes die geschikt zijn voor mensen van wie het geheugen minder wordt: ook een belangrijk initiatief. Al met al is deze Forumbibliotheek een prachtige aanwinst voor de wijk en als het aan Marjan en Jelle ligt, blijven ze hier nog jaren vrijwilligerswerk doen. Lijkt het je ook leuk om je als gastheer/vrouw in te zetten? Ook het taalhuis dat aan de bibliotheek in de Wijert is verbonden zoekt met spoed nog enkele vrijwilligers  www.tijdvoorhettaalhuis.nl Jan de Koning tekst en beeld: Jan de Koning

In het pittoreske Noordlaren is sinds 2022 een zogenaamde B3-school voor voortgezet onderwijs gevestigd in het dorpshuis de Hoeksteen. Een B3-school is particulier en alle kosten van het onderwijs worden door de ouders zelf betaald. De school heeft op dit moment 35 leerlingen en wil uitgroeien tot maximaal 80 in de leeftijd van 11 tot en met 20 jaar. De school draagt de naam Labyrint . De keuze voor deze naam zegt veel over het onderwijsconcept dat er gehanteerd wordt: de leerlingen worden uitgedaagd en begeleid in hun individuele schoolreis. Op het Labyrint gaan ze ervan uit dat iedereen van nature nieuwsgierig is en wil leren. Daarom krijgen de leerlingen er de ruimte om zelf te ontdekken wat hun interesses en talenten zijn en mogen zij op hun eigen manier leren. In dat proces worden zij begeleid door een aantal ervaren coaches. Vrijwilligers gevraagd De onderwijsinspectie constateert in haar rapport over deze school dat de kwaliteit van het onderwijs volledig voldoet aan de wettelijke eisen. Er is de schoolleiding dan ook alles aangelegen om een goed gekwalificeerd schoolteam samen te stellen. En vrijwilligers zijn daarbij zeer welkom. Edwin Spoelstra Zo’n vrijwilliger is Edwin Spoelstra. Edwin, een geboren Groninger,  heeft ooit een universitaire studie farmacie afgerond en werkte de laatste jaren in Zevenaar. Door een burn-out werd hij gedwongen zijn baan op te geven en op zoek te gaan naar een nieuwe, bij zijn omstandigheden passende werkkring. In die zoektocht kwam het vrijwilligerswerk op het Labyrint op zijn pad en de wijze waarop hier onderwijs gegeven wordt sprak hem erg aan. Edwin is twee dagdelen vrijwilliger op het Labyrint en hij verzorgt dan de sportlessen. Locatie De school heeft ook enkele lokalen bij de ijsbaan in Noordlaren en op het veld ernaast kan Edwin naar hartenlust met zijn leerlingen sportief aan de slag. “Elke dag dat ik op het Labyrint gewerkt heb, ga ik voldaan naar huis, want ik zie hoe verschillende leerlingen hier opbloeien na bijvoorbeeld een hele vervelende basisschoolperiode.” Onderwijs? De zoektocht van Edwin naar een nieuwe werkkring gaat ondertussen gewoon door. Maar door de ervaringen die hij op het Labyrint opdoet, vraagt hij zich steeds vaker af of een baan in het onderwijs misschien iets voor hem is. “Maar dan wel graag op een school waar op vergelijkbare wijze de leerling centraal staat.” Waardering Wellicht zien we Edwin nog eens terug als tekenleraar. In zijn jonge jaren ontdekte hij dat hij tekenen leuk vond maar van de ontwikkeling van dit talent kwam weinig terecht. “De laatste tijd teken ik weer meer, vooral diverse Groninger stadsgezichten, en ik ontdek dat ik dat steeds leuker ga vinden. Ik krijg ook veel complimenten voor dit werk en ik merk dat ik dat waardering toch wel heel erg belangrijk vind.” Bij het Labyrint zijn ze in ieder geval blij met Edwin en dat doet hem zichtbaar goed. Nieuwe vrijwillige docenten zijn welkom, meer info vind je hier  tekst en beeld: Jan de Koning